Dołącz do czytelników
Brak wyników

Gimnastyka korekcyjna

21 września 2018

NR 26 (Wrzesień 2018)

Korygowanie płaskostopia – pomysły na przygotowanie zajęć gimnastyki korekcyjnej

0 202

W pracy z kilkuletnimi dziećmi stosuje się zabawowe, a nie ścisłe formy ćwiczeń. Reguła ta obowiązuje także w trakcie zajęć korekcyjnych. Fabuły zabaw powinny przy tym nawiązywać do znanych uczniom wydarzeń. Dzięki temu łatwo zaangażować ich w wykonywanie zadań ruchowych.

Poniżej prezentujemy opowieści ruchowe o jesieni, które umożliwiają zaktywizowanie stóp dzieci. Dzięki nim wychowankowie będą mieli okazję szukania zagubionych czapeczek żołędzi oraz wcielania się w wiewiórki przenoszące smakołyki do dziupli. Nie braknie także okazji do rozłupywania orzechów na wiele sposobów. Ćwiczący spróbują ponadto upodobnić swoje stopy do liści oraz wybiorą się na jesienny spacer do parku. Napotkane tam liście trzeba będzie zagrabić, dzięki czemu powstanie atrakcyjna kryjówka dla jeży.
Podczas zajęć wykorzystamy łatwe do uzyskania przybory: gazety, plastikowe butelki, ich odcięte denka oraz nakrętki.

„Wiewiórki przenoszą orzechy do dziupli”

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: maksymalizowanie ruchomości przodostopia,
  • w sferze zdolności motorycznych: zwiększanie siły: zginaczy palucha krótkiego i długiego, przywodziciela palucha, zginaczy palców krótkiego i długiego, przeciwstawiacza i zginacza palca małego, międzykostnych podeszwowych i grzbietowych, strzałkowego długiego; rozwijanie orientacji przestrzennej; kształtowanie zdolności dostosowywania się (do zmieniających się właściwości przyborów),
  • dydaktyczne: unaocznienie wychowankom wysokiej sprawności ich stóp,
  • wychowawcze: wdrażanie uczestników zajęć do konsekwentnego dążenia do celu.

Fabuła/narracja: jesienią wiewiórki mają mnóstwo pracy. Muszą zgromadzić zapasy na zimę. Bez tego byłyby głodne w mroźne miesiące, gdy śnieg pokrywa grubą warstwą to, co leży na ziemi. Stajecie się wiewiórkami. Postarajcie się przynieść do dziupli jak najwięcej orzechów!
Pozycja wyjściowa: dowolna niska.
Przebieg: każdy ćwiczący otrzymuje denko odcięte od plastikowej butelki (wyobraża ono dziuplę). Zadaniem dziecka jest umieszczenie we wnętrzu przyboru plastikowych nakrętek od butelek – „orzechów”. Przenosi się je przy tym po jednym. „Orzechy” można łapać nie tylko palcami, ale także ściskając je równocześnie z obu stron przodostopiem.
Pozycja końcowa: dowolna niska, stopy chwytają przybory.
Pogadanka końcowa: wasze spiżarnie są już pełne orzechów. Dzięki temu żadna wiewiórka nie będzie zimą głodna. Znakomicie potrafiliście przenosić te orzechy! Którymi mięśniami stóp musieliście wtedy pracować najbardziej? Pokażcie je!
Przyrządy/przybory: denka odcięte od plastikowych butelek, wiele plastikowych zakrętek od butelek.

„Dziadek do orzechów”

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: ugruntowywanie umiejętności precyzyjnego operowania wybranymi okolicami stóp,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie siły: zginaczy palucha krótkiego i długiego, zginaczy palców krótkiego i długiego, międzykostnych podeszwowych i grzbietowych, piszczelowych przedniego i tylnego, trójgłowego łydki, podeszwowego; kształtowanie zdolności dostosowywania się do zmiennych okoliczności; doskonalenie zdolności różnicowania ruchów,
  • dydaktyczne: uświadomienie ćwiczącym ich wysokiej sprawności,
  • wychowawcze: motywowanie dzieci do wytrwałego realizowania zadania wymagającego znacznego wysiłku.

Fabuła/narracja: nawet tak twarde orzechy, do których nie mogą dostać się wiewiórki, da się zgnieść. Robi się to przy pomocy dziadka do orzechów. To przyrząd, dzięki któremu można mocno nacisnąć orzech. Jest wiele rodzajów dziadków do orzechów. Sprawdźcie, który okaże się najlepszy!
Pozycja wyjściowa: siad ugięty przed przyborem.
Przebieg: prowadzący rozdaje dzieciom plastikowe butelki. Zadaniem ćwiczących jest przetestowanie rozmaitych sposobów ich uciskania stopami, co wyobraża próby zgniatania orzechów. Wychowawca motywuje dzieci do zaangażowanego i skutecznego wykonywania ćwiczenia.
Pozycja końcowa: siad skrzyżny, stopy obejmują i uciskają przybór.
Pogadanka końcowa: powinniście zostać producentami dziadków do zgniatania orzechów. Każdy z was potrafił wymyślić co najmniej kilka ich rodzajów. Czy moglibyście je wszystkie przypomnieć? Chciałbym zobaczyć je jeszcze raz. Podpatrujcie, jak wyglądają dziadki do orzechów wymyślone przez inne osoby!
Przyrządy/przybory: plastikowe butelki z nakrętkami (dzięki temu, że przybory będę zamknięte, będą stawiały opór stopom).

„Zgubione czapeczki żołędzi”

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: maksymalizowanie ruchomości przodostopia,
  • w sferze zdolności motorycznych: zwiększanie siły: zginaczy palucha krótkiego i długiego, zginaczy palców krótkiego i długiego, przeciwstawiacza i zginacza palca małego, międzykostnych podeszwowych i grzbietowych, piszczelowego tylnego, strzałkowych krótkiego i długiego, trójgłowego łydki; rozwijanie zdolności łączenia ruchów w całość, kształtowanie zdolności dostosowywania się do zmiennych okoliczności; doskonalenie orientacji przestrzennej,
  • dydaktyczne: unaocznienie ćwiczącym sprawności ich stóp,
  • wychowawcze: motywowanie uczniów do wykonywania ćwiczeń także w domu.

Fabuła/narracja: jesienią dojrzewa wiele owoców. Także żołędzie. Każdy z nich przyozdobiony jest czapeczka, idealnie dopasowaną do jego wielkości. Niestety, kiedy żołędzie spadają na ziemię, zdarza się im je gubić. Za chwilę przekonacie się, czy łatwo było im je odszukać.
Pozycja wyjściowa: dowolna niska.
Przebieg: ćwiczący starają się nałożyć na palce stóp przybory („czapeczki” utworzone przez denka odcięte od plastikowych butelek). Zadanie należy przy tym wykonać bez pomocy rąk. Możliwe jest jednak równoczesne zaangażowanie obu nóg. Po założeniu „czapeczki”, każdy stara się utrzymać ją choć przez kilka chwil na przodostopiu.
Pozycja końcowa: stopy ustawione na piętach, przybory utrzymywane na palcach.
Pogadanka końcowa: widzę, że wszystkie żołędzie potrafiły odszukać czapeczki odpowiedniej dla siebie wielkości. Całkiem im w nich do twarzy. Czy potrafilibyście utrzymać je przez kilka minut? Poćwiczcie to w domu! W trakcie następnych zajęć przekonamy się, kto będzie umiał robić to najdłużej.
Przyrządy/przybory: kilkanaście denek odciętych od plastikowych butelek; powinny one różnić się rozmiarami.

„Jakie to drzewo, jaki to liść?”

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: maksymalizowanie ruchomości stawów stopy,
  • w sferze zdolności motorycznych: zwiększanie siły: prostownika palucha długiego, przywodziciela palucha, zginaczy palucha krótkiego i długiego, prostownika palców długiego, zginacza palca małego, odwodziciela palca małego, piszczelowego tylnego, strzałkowych krótkiego i długiego, trójgłowego łydki; kształtowanie zdolności dostosowywania mięśni stopy do zmieniających się okoliczności; doskonalenie zdolności różnicowania ruchów; rozwijanie orientacji przestrzennej,
  • dydaktyczne: unaocznienie ćwiczącym różnego zaangażowania poszczególnych mięśni w pracę stóp,
  • wychowawcze: wdrażanie dzieci do stawiania sobie wyzwań.

Fabuła/narracja: jesienią wiele drzew gubi liście. Na pewno przyglądaliście się im wielokrotnie. Jak zauważyliście, różnią się one od siebie nie tylko kolorami, ale także kształtami. Za chwilę przekonamy się, czy potraficie pokazać, jak wyglądają liście każdego z drzew.
Pozycja wyjściowa: dowolna niska.
Przebieg: prowadzący demonstruje ćwiczącym liść wybranego gatunku drzewa. Dzieci starają się powtórzyć jego wygląd odpowiednim ułożeniem palców i podeszwy stopy. Wielokrotne powtórzenia z nieustannym zmienianiem prezentowanych grupie liści.
Pozycja końcowa: siad skrzyżny, stopy obejmują i uciskają przybór.
Pogadanka końcowa: jak znakomicie umieliście naśladować wygląd liści. Wasze stopy potrafiły upodobnić się do każdego z nich. Czy w którymś przypadku było to trudniejsze niż w innych? Dlaczego?
Przyrządy/przybory: liście kilku gatunków drzew.

„Liście spadają z drzew”

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: aktywizowanie stóp w ruchach precyzyjnych,
  • w sferze zdolności motorycznych: zwiększanie siły: zginaczy palucha krótkiego i długiego, zginaczy palców krótkiego i długiego, międzykostnych podeszwowych i grzbietowych, piszczelowego tylnego, strzałkowych krótkiego i długiego, trójgłowego łydki; kształtowanie orientacji przestrzennej; rozwijanie zdolności dostosowywania się (do właściwości przyboru),
  • dydaktyczne: wykazanie dzieciom tego, jak precyzyjnie można oddziaływać na przybór stopą,
  • wychowawcze: inspirowanie uczniów do mier...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych, w tym scenariuszy zajęć
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy