Dołącz do czytelników
Brak wyników

Rozwój zawodowy

29 czerwca 2021

NR 50 (Lipiec 2021)

Zaangażowanie rodziców-kibiców a wspieranie młodych sportowców

0 361

Bez względu na to, czy kibicujemy mistrzom olimpijskim, czy też młodym entuzjastom sportu, aktywność taka uważana jest za ważną, pomagającą w osiąganiu coraz lepszych rezultatów. Dlatego też niniejszy artykuł będzie skupiać się na różnych aspektach związanych z szeroko rozumianym dopingowaniem, czyli zachęcaniem innych do większego wysiłku lub do walki, w tym stosowaniem zasad konstruktywnego rodzicielskiego wsparcia.

Przyczyny i skutki zachowań kibicowskich

Kibicami określa się osoby, które interesują się wybraną dyscypliną sportową, identyfikują się ze swoimi ulubionymi zawodnikami, śledzą uzyskiwane przez nich wyniki, biernie lub czynnie wspierają ich w czasie zawodów. Mając na uwadze powyższy opis, można zatem powiedzieć, że kibicami może nazwać się wielu z nas – zarówno osoby przyglądające się jakiejś rywalizacji transmitowanej w mediach oraz utożsamiające się z określonymi barwami czy symbolami, jak i rodzice prezentujący określone postawy wobec swoich podopiecznych.
Pisząc z kolei o powodach oraz efektach zachowań związanych z pojęciem kibicowania, można dopatrywać się w nich przede wszystkim następujących kwestii:

POLECAMY

  • Elementy naszego funkcjonowania w społeczeństwie – wyrażanie przynależności do określonego obszaru geopolitycznego oraz zaspokojenie potrzeby wspólnotowości (ciężko znaleźć kogoś, kto nigdy za nikogo nie „trzyma kciuków”). Społeczny charakter dopingowania ma także duży wpływ na dzielenie się swoimi wrażeniami oraz umacnianie więzi międzyludzkich, nawet wśród osób, które się osobiście nie znają.
  • Możliwość uzewnętrznienia się – związana ze społecznym przyzwoleniem na demonstrowanie swojego zaangażowania i przywiązania, poprzez pokazywanie się w strojach związanych lub kojarzących się z określoną osobą bądź grupą. Ze względu na bardzo niski próg wejścia (wystarczy emblemat czy szalik) każdy może uznać, że jak ubierze się w „barwy” określonego zespołu, to już jest strasznie blisko tej wspólnoty, której chciałby być częścią.
  • Pośrednie uczestnictwo w zwycięstwach – pozwala to w pewnym stopniu zaspokoić podstawowe instynkty: wygrywania i dominacji. Można to uzasadnić mechanizmem polegającym na podnoszeniu swojej samooceny poprzez identyfikację z „wygrywającymi”, gdzie dominuje myśl: „jeżeli ja się z nimi utożsamiam, to ich zwycięstwa stają się po części także i moimi”. W takich sytuacjach sami czujemy się członkami drużyny wygrywającej, na co wskazuje określenie „dwunasty zawodnik”.
  • Tendencja do poszukiwania silnych przeżyć – zwycięstwo „swojego” sportowca lub drużyny wiąże się często z wyzwoleniem ogromnych ilości endorfin, tj. hormonów wywołujących dobre samopoczucie i stan zadowolenia z siebie. W badaniach przeprowadzonych podczas finału Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w 1994 r. stwierdzono, że u fanów drużyny zwycięskiej poziom testosteronu wzrósł o 28%, gdy u fanów zespołu przegranego zmalał o 27%. Badacze z Georgia State University tłumaczą to zjawisko pozostałością po dawnych czasach, gdy wygrani szykowali się do kolejnego starcia o dominację, a przegrani byli zmuszeni do podporządkowania się.

Aktywność kibicującego rodzica a sportowe wychowanie dziecka

Udział rodziców w sportowej rywalizacji ich dzieci, w tym kibicowanie ich poczynaniom, jest aktywnością istotną zarówno dla samych opiekunów, jak i dla młodych adeptów sportu. Wiele dzieci cieszy się, że jest obiektem zainteresowania swoich rodziców, że poświęcają im oni swoją uwagę, że jest się przed kim pochwalić nowo nabytymi umiejętnościami. Jednak „wiele dzieci” nie znaczy, że wszystkie. Uwzględnić trzeba bowiem oczekiwania tych podopiecznych, którzy nie chcą rywalizować w obecności opiekunów. Przyczyn takiego stanu rzeczy można doszukiwać się między innymi w rozpatrywaniu sportu dzieci i młodzieży w kategoriach aktywności wyczynowej, wytwarzanej rodzicielskiej presji oraz w atmosferze przedwczesnych oczekiwań, poprzez co zapomina się o następujących kwestiach:

  • każde dziecko rozwija się inaczej, tzn. w sposób silnie zindywidualizowany, gdzie nie da się przyspieszyć procesu jego dojrzewania, natomiast pochopną oceną można odebrać mu radość z samego udziału i współzawodnictwa,
  • w jednej grupie treningowej często współpracują ze sobą osoby, które mogą charakteryzować się nie tylko odmiennym doświadczeniem treningowym, ale także różnym wiekiem biologicznym.

Zawyżanie oczekiwań wobec własnych dzieci, a także ich nagminne egzekwowanie, może objawiać się zbyt emocjonalnym podchodzeniem do przebiegu aktywności sportowej, podważaniem trenerskich i sędziowskich decyzji, nadmierną krytyką czy ciągłym instruowaniem rywalizujących dzieci, co prowadzi do zaburzenia procesu budowania wspólnoty, obniżeni...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych, w tym scenariuszy zajęć
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy