Dołącz do czytelników
Brak wyników

Lekcja WF z pomysłem

17 lipca 2018

NR 31 (Marzec 2018)

Konkurencje The World Games jako źródło inspiracji lekcji wychowania fizycznego – część 3

0 216

Na świecie organizowanych jest wiele imprez sportowych. Do szerokiego grona odbiorców docierają informacje o najpopularniejszych dyscyplinach. Warto jednak, by nauczyciele wychowania fizycznego mieli informacje na temat różnych dyscyplin i wydarzeń. Inspiracją mogą być nietypowe wydarzenia z różnych kontynentów. Skupiają one niekiedy konkurencje i dyscypliny, których nie można spotkać nigdzie indziej.

W tym artykule przedstawione zostaną wybrane konkurencje Światowych Igrzysk Sportów Nieolimpijskich. Mają one stanowić inspirację dla nauczycieli wychowania fizycznego. Z pewnością mogą być urozmaiceniem lekcji, a część z nich może przerodzić się w zainteresowanie lekcjami wf-u wśród uczniów.

W ramach lekcji wychowania fizycznego warto zwrócić uwagę na wszelkiego rodzaju aktywności związane z tańcem. Dzięki rozwojowi telewizyjnych programów typu talk-show, w których uczestnicy (znani aktorzy, prezenterzy, sportowcy) rozpoczynają przygodę z tą formą aktywności, zyskał on na popularności wśród zwykłych ludzi. W społeczeństwie powstała moda na taniec. 

Jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać szkoły tańca. Często nie mając odpowiedniego zaplecza lokalowego lub rozszerzając swoją działalność na mniejsze miejscowości, korzystały ze szkolnych sal gimnastycznych. Popołudniami, po zakończeniu zajęć lekcyjnych, miejsca te zamieniały się w wielkie parkiety, na których dziesiątki, a niekiedy nawet setki ludzi w różnym wieku stawiały pierwsze kroki w tańcu.

Jedną z dyscyplin rozgrywanych w ramach The World Games jest właśnie taniec. Wśród jego największych zalet wymienia się przede wszystkim wszechstronny rozwój całego ciała. Tancerze muszą wykazywać się doskonałą koordynacją ruchów i umiejętnością ocenienia położenia swojego ciała w przestrzeni. Dodatkowo ich ruchy muszą idealnie współgrać z ruchami partnera i muzyką. 

Tym, co przemawia za wykorzystaniem tańca podczas lekcji wychowania fizycznego, jak również wybraniem go jako dodatkowej aktywności całego życia, jest jego pozytywny wpływ na zdrowie. Jak każda forma aktywności fizycznej dobrze oddziałuje na pracę serca – poprawia jego wydolność, co przekłada się na zmniejszenie ryzyka chorób z nim związanych. Taniec ze swoimi licznymi figurami wymaga od tańczącego elastyczności oraz siły mięśni. Dzięki regularnym ćwiczeniom tanecznym poprawia się ogólna kondycja, co przekłada się na łatwiejsze pokonywanie trudności życia codziennego. 
Wśród konkurencji The World Games znalazły się następujące tańce: tańce latynoamerykańskie, rock’n’roll, salsa, taniec standardowy.
Osobny artykuł można byłoby napisać na temat aspektów technicznych poszczególnych tańców. W ramach tego artykułu zostaną one pominięte. Jednak taniec sam w sobie, jako forma aktywności, może stanowić znaczące urozmaicenie zajęć wychowania fizycznego.

Zwłaszcza dla dziewcząt, które nie zawsze lubią, dominujące podczas lekcji, zespołowe formy aktywności. 
Wprowadzając taniec podczas lekcji wychowania fizycznego, warto także pamiętać o różnych indywidualnych gatunkach tańca. Hip-hop, street dance, street jazz, modern jazz, dancehall, breakdance również mogą stanowić inspirację do zajęć wf. Korzyści z nich płynące będą podobne do tych opisanych powyżej. Ich największą zaletą jest to, że uczniowie mogą je wykonywać indywidualnie. 

Kolejną dyscypliną, jaką można urozmaicić zajęcia wychowania fizycznego, jest lacrosse. Ta pochodząca z Kanady gra jest uznawana za pierwowzór hokeja na lodzie. Jej historia jest dość ciekawa, gdyż, jak głoszą źródła, wywodzi się z kręgów indiańskich. W różnych plemionach była różnie nazywana. Jednak jej nazwa przeważnie tłumaczona jest z wykorzystaniem słów określających walkę, pojedynek, wojnę, uderzanie. Świadczy to o ostrej rywalizacji towarzyszącej tej grze. 

Pole do gry w lacrosse stanowi prostokąt o wymiarach 100 m na 55 m. Niektóre źródła podają, że wymiary boiska powinny wynosić 110 m na 60 m (wydaje się, że jest to efektem pomyłki w podaniu jednostek, gdyż prawidłowa wielkość boiska często podawana jest w jardach – 110 na 60 jardów). Bramka jest w kształcie kwadratu o boku ok. 1,8 m. Siatka bramki wykonana jest w taki sposób, że piłka, która w nią wpadnie, nie wyleci z niej. Bramka znajduje się w środku okręgu o średnicy 3 m. 

Analizując obszar gry, należy także wspomnieć o polu skrzydłowym, obszarze ataku i obrony oraz o środku pola gry. Pole skrzydłowe jest to obszar znajdujący się w odległości ok 10 m od linii bocznej. Obszar ataku i obrony stanowią prostokąty o wymiarach 32 m na 36,5 m. W nich znajdują się okręgi z bramkami. Z kolei środek pola gry to znak „X” wielkości ok. 10 cm. Powinien on być zaznaczony innym kolorem niż linia środkowa.

Pozostałe obszary nie są aż tak istotne dla gry, zwłaszcza na poziomie amatorskim, zostaną więc pominięte w analizie. 

Lacrosse jest grą, w której potrzebny jest specyficzny sprzęt. Reguły ustalone przez Międzynarodową Federację Lacrosse (Federation of International Lacrosse) są jasne i precyzyjne. 

Piłka musi mieć gładką powierzchnię i jednolitą barwę. Jej rozmiar powinien mieścić się w przedziale od 7,75 do 8 cali obwodu (19,69 do 20,32 cm). Waga takiej piłki powinna wynosić od 5 do 5,25 uncji (141,75 do 148,84 g). Gospodarz spotkania musi dostarczyć sędziemu piłkę, którą będzie rozgrywany mecz. Jednak po spotkaniu piłka nie musi koniecznie zostać u organizatora rozgrywek. W przepisach zapisane jest bowiem, że piłka przechodzi na własność drużyny, która wygrała spotkanie.

W grze w lacrosse wykorzystywany jest specjalny kij. Jego parametry również są określone w przepisach. Jego długość powinna wynosić od 40 do 42 cali (101,6 cm do 106,68 cm). Szerokość kija powinna mieścić się w przedziale od 4,5 cala (11,43 cm) w najwęższym miejscu, do 7 cali (17,78 cm) w najszerszym. Kieszeń, do której łapana jest piłka, nie może być głębsza niż 5 cali (12,7 cm). Takim kijem posługuje się każdy zawodnik grający w lacrosse, z wyjątkiem bramkarza, którego kij może być dłuższy i szerszy. 

Lacrosse jest sportem bardzo kontaktowym. Aby uniknąć kontuzji, zawodnicy powinni mieć także specjalny strój. Składają się na niego: kask, ochraniacz na zęby, maska na twarz i podbródek, rękawiczki ochronne, nakładki na ramiona i specjalne kamizelki chroniące żebra i brzuch. 

W czasach gdy lacrosse był sportem rozgrywanym w wioskach indiańskich, liczba zawodników biorących udział w jednym spotkaniu mogła wynosić nawet do 1000 osób. Pole gry stanowił wtedy plac o wymiarach do kilku kilometrów. Z pewnością podczas takich rozgrywek niejednokrotnie wybuchały kłótnie i spory. Stąd nazwa tej dyscypliny kojarzona jest z walką, wojną. 

Jednocześnie na boisku może znajdować się 10 zawodników jednej drużyny. Każdy zawodnik ma wyznaczoną z góry strefę, w której może się poruszać. W strefie obrony trzech zawodników, w strefie środkowej trzech zawodników i trzech zawodników w strefie ataku. Dostępu do bramki broni dodatkowo bramkarz. 

Mecz lacrosse składa się z czterech kwart trwających po 15 minut. Rozpoczyna go gwizdek sędziego. Dwóch zawodników z przeciwnych drużyn stają na środku bois­ka. Pozostali zawodnicy zajmują wyznaczone pozycje w obszarze ataku lub obrony. 

Lacrosse jest dynamicznym sportem. Świadczy o tym chociażby zasada 30 sekund. Drużyna ma tyle czasu na oddanie rzutu na bramkę.

Jeżeli tego nie zrobi, posiadanie piłki przechodzi na przeciwnika. Czas jest resetowany, gdy zostanie oddany rzut. Akcja ofensywna niezakończona bramką może t...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych, w tym scenariuszy zajęć
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy