Dołącz do czytelników
Brak wyników

Lekcja WF z pomysłem

10 marca 2020

NR 42 (Marzec 2020)

Minisiatkówka plażowa jako pomysł na zajęcia wychowania fizycznego

23

Siatkówka plażowa w marcu? Dlaczego nie? W życiu warto przełamywać stereotypy i szukać inspiracji w najbardziej odległych miejscach. Udowodnię Ci to na podstawie zabawy w minisiatkówkę plażową. Wierzę, że Twoi uczniowie pokochają ją przynajmniej tak mocno, jak moi. Oczywiście sam pomysł ma szansę, by zadziałać, ponieważ grę można w bardzo łatwy sposób przenieść z piasku na halę. Jak to zrobić?

Polski Związek Piłki Siatkowej wprowadza do ogólnopolskiej rywalizacji minisiatkówkę plażową. Pomysł jest o tyle ciekawy, że dotyczy dzieci w wieku poniżej 10 lat (kategoria „żółta 10”) oraz w wieku poniżej 12 lat (kategoria „pomarańczowa 12”) i jest formą doskonale znanej wszystkim „rzucanki”. Jednak wprowadzone modyfikacje sprawiły, że nawet na parkiecie te dwie gry są dynamiczne, dają szybką szansę rewanżu po doznanej porażce, angażują wszystkich uczniów do aktywnej zabawy i niosą ogromny ładunek emocjonalny – również dla kibiców. W dodatku, po zimowej zabawie, otrzymujesz szansę na zdobycie ze swoimi uczniami na przykład wojewódzkiego medalu. Brzmi zachęcająco, prawda? Dwie utalentowane osoby możesz znaleźć nawet w jednej klasie, a gdy nauczysz ich podstaw, może to być fantastyczny start pasma sukcesów i Twojej nowej pasji – zajęć z minisiatkówki, a następnie z typowej siatkówki plażowej. 

Zacznijmy od omówienia podstawowych przepisów gry:
Charakterystyka Żółta 10 Pomarańczowa 12
Wysokość siatki 195 cm 200 cm
Wymiary boiska 4 × 8 m 6 × 8 m
Liczba zawodników w drużynie 2 2
Liczba kontaktów z piłką 3 3
Błędy powodujące
stratę punktu
Dotknięcie siatki
przez zawodnika

Dotknięcie antenki
przez zawodnika lub piłkę

Przebicie albo przerzucenie
piłki na stronę przeciwnika
w „pierwszym kontakcie”

Przekroczenie linii
końcowej podczas zagrywki
Dotknięcie siatki
przez zawodnika

Dotknięcie antenki
przez zawodnika lub piłkę

Przebicie albo przerzucenie
piłki na stronę przeciwnika
w drugim odbiciu,
jeżeli zawodnik ją złapał

Przekroczenie linii końcowej
podczas zagrywki
Sposoby zdobywania punktów Piłka złapana bez zbędnej
zwłoki musi zostać podana
odbiciem (początkowo dla ułatwienia
może nawet rzutem) do partnera
Piłka nie może być odbita
sposobem górnym („palcami”)
nie może również zostać złapana.
Można odbić sposobem
dolnym – oburącz lub jednorącz,
ale usztywnioną ręką.
Wyjątek stanowi odbicie
na wysokości czoła złączonymi
i usztywnionymi rękami
(obejrzyj, proszę, w internecie
jakikolwiek mecz siatkówki
plażowej, a bez problemu
pojmiesz, o czym mowa)
Drugi kontakt Piłka złapana może być
przerzucona nad siatką
w dowolny sposób albo
podana jak przy pierwszym
kontakcie do partnera
Piłka może zostać złapana.
Wówczas zawodnik musi
podrzucić nad siebie
piłkę i wystawić ją sposobem
górnym lub dolnym do partnera.
Jeżeli jej nie złapie,
może przebić ją na drugą stronę
siatki, zgodnie z wymogami
„pierwszego kontaktu”
Trzeci kontakt Piłka złapana musi zostać
przerzucona nad siatką,
zawodnik może wykonać
jedynie trzy kroki rozbiegu
przed rzutem
(nie może przemieszczać się
dalej z piłką)
Piłka może zostać przebita
na drugą stronę siatki
w dowolny sposób,
z wyjątkiem odbicia
oburącz sposobem górnym
(„palcami”)
Zagrywka Przerzucenie piłki nad siatką zza linii
końcowej boiska

Przebicie piłki nad siatką
oburącz lub jednorącz zza
linii końcowej boiska
Piłka musi być uderzona
jednorącz tak, by przeleciała
nad siatką na stronę boiska
przeciwnika (zagrywka dolna, górna,
rotacyjna, bezrotacyjna itp.)



Jak przygotować boisko? Nic prostszego. Pamiętaj, że to Twoje zajęcia, a nie zawody, więc jego wymiary możesz swobodnie dopasowywać do możliwości swoich uczniów, miejsca i sprzętu, jakim dysponujesz podczas zajęć. Jednak, zgodnie z przepisami, boiska wyglądają mniej więcej tak:
 


Warto zachować proporcje pomiędzy jego poszczególnymi wymiarami. Boisko krótkie, a szerokie daje dzieciom o wiele więcej możliwości na szukanie kreatywnych rozwiązań ofensywnych i podejmowanie skutecznych działań defensywnych. Dlaczego? Znasz pewnie powtarzający się schemat odbierający dzieciom frajdę z gry w klasyczną „rzucankę”, a nawet siatkówkę? Jeżeli boisko jest długie, jedna osoba która potrafi daleko rzucić albo mocno przebić zagrywkę, będzie dominowała w rywalizacji, skutecznie odbierając przyjemność z zabawy pozostałym. Tutaj jest to niemożliwe. Każdy musi skupić się na dokładności i taktyce, mając tym samym duże szanse na kompensowanie naturalnych różnic fizycznych i motorycznych występujących pomiędzy uczniami.

Pozostaje również kwestia punktacji. Przepisy oczywiście określają ją dokładnie na potrzeby zawodów, jednak wiem z doświadczenia, że nie sprawdzi się ona w czasie zajęć wychowania fizycznego, gdzie grać jak najczęściej pragnie około 20 osób. Na początek proponuję Ci skorzystanie z mojego pomysłu, który będziesz w stanie bardzo łatwo dopasować do własnych warunków. Ja dzielę wszystkich uczniów na połowę (w przypadku nieparzystej liczby osób, oczywiście nie ma problemu, aby jedna drużyna była liczniejsza). Każda drużyna siada na ławeczce ustawionej obok swojej początkowej strony boiska (w bezpiecznej odległości od niego – to bardzo ważne). Tworzysz tym samym dwie kolejki. Ważne, żebyś dokładnie wskazał dzieciom, z której strony ławeczki jest jej początek, a z której koniec. 

Po dwie pierwsze osoby z każdej kolejki wchodzą na boisko. Grają ze sobą mecz do dwóch zdobytych punktów (gdy dzieci na początku radzą sobie nieco słabiej i akcje są raczej krótkie, warto wydłużyć spotkanie np. do 3-4 zdobytych punktów). Gdy mecz się zakończy, obydwie pary schodzą z boiska, zamieniając się jego stronami. Każda para idzie na inną ławeczkę, niż ta, z której przystępowała do meczu i siada po stronie ławeczki przypisanej do końca kolejki. Na boisko wchodzą kolejne 4 osoby i wszystko się powtarza. Gdy liczba uczniów jest parzysta, co pewien czas poproś, by na klaśnięcie uczniowie zamienili się losowo miejscami w obrębie ławeczki, na której siedzą (bez przebiegania na drugą). Dzięki temu unikniesz sytuacji, że cały czas rywalizują ze sobą takie same pary. W tym systemie każdy ma możliwość częstego grania, a dzięki losowemu dobieraniu partnerów i przeciwników, szanse odniesienia zwycięstwa albo porażki w miarę możliwości się wyrównują. 

Staraj się zachęcać wszystkich do kibicowania, a zauważysz, że przez wzgląd na duży ładunek emocjonalny zabawy i możliwość szybkiego rozegrania kolejnego meczu, dzieci same będą żyły wydarzeniami na boisku. 

Jednak, aby ta gra sprawiała Twoim uczniom maksymalną radość, są również pewne warunki wstępne, które musicie wspólnie spełnić.

Umiejętność przerzucenia piłki nad siatką wiszącą 195/200 cm nad parkietem (oczywiście możesz zawiesić ją na początku niżej, ale spowoduje to utrudnienie gry d...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych, w tym scenariuszy zajęć
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy