Dołącz do czytelników
Brak wyników

Lekcja WF z pomysłem

6 września 2021

NR 50 (Wrzesień 2021)

Preswimming – oswajanie dziecka ze środowiskiem wodnym. Nauczanie umiejętności utrzymywania się na powierzchni wody z pomocą dorosłego i z autoasekuracją (podtrzymywanie się brzegu, podpieranie się o dno basenu)

0 68

Opisane poniżej zabawy stanowią bezpośrednie przygotowanie dziecka do umiejętności samodzielnego utrzymywania się na powierzchni wody. Podczas każdej z zabaw instruktor powinien płynnie zmniejszać wychowankowi możliwość podtrzymywania się, opierania się o podłoże oraz ograniczać pomoc własną. Dzięki temu kilkulatek będzie stopniowo oswajał się z doznaniami towarzyszącymi utrzymywaniu się na powierzchni wody. W ten sposób uzyska okazję do uświadomienia sobie tego, jakie ruchy należy wykonywać, by przemieszczać się w wodzie w pozycji leżącej.

Fabuły zaproponowanych zabaw przypomną dziecku spaghetti, bujanie się na gałęzi i pranie oraz suszenie koszul. Szczególnie atrakcyjne może okazać się dla kilkulatków wcielenie się w bohaterów wiersza Juliana Tuwima „Tańcowały dwa Michały”. Po tym dzieci przypomną sobie działanie taśmy klejącej. Zabawy opisujące koraliki i węgorze mają zainspirować wychowanków do czynienia prób samodzielnego przemieszczania się w wodzie z wykorzystaniem możliwości odpychania się od obiektów napotkanych w otoczeniu. Dzieci zmierzą się też z zadaniem karmienia ryb podczas leżenia na wodzie. Cykl zajęć domkną zabawy z motywem gór lodowych.

W trakcie ćwiczeń wykorzystamy makarony – cylindryczne, długie przybory z pianki o znacznej wyporności. Dziecko może kłaść się na nich lub opierać się o nie. Przydatne będą także linki żeglarskie (pływające po powierzchni wody), kostki lodu oraz niewielkie przedmioty utrzymujące się na powierzchni.

POLECAMY

„Spaghetti”

Fabuła/narracja: Pora coś zjeść. Wyobraź sobie, że to jest makaron spaghetti (dorosły podaje dziecku „makaron” –
podłużny przybór w kształcie walca)! Za chwilę sprawdzimy, kto z nas jest większym łakomczuchem. Kto zje jego większą część? Smacznego!
Przebieg: Dorosły i dziecko chwytają „makaron” z dwóch stron. Pośrodku przyboru znajduje się wyraźny znak (naniesiony choćby markerem). Każdy ze współćwiczących stara się jak najszybciej przyciągać do siebie środek przyboru.Oczywiście dorosły powinien umożliwić dziecku zwyciężenie w tej nietypowej rywalizacji. Wielokrotne powtórzenia.
Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: nauczanie umiejętności utrzymywania się na powierzchni wody z wykorzystaniem poruszającego się przyboru o znacznej wyporności,
  • w sferze zdolności motorycznych: doskonalenie zdolności dostosowywania się (do aktywności współćwiczącego), rozwijanie poczucia równowagi oraz orientacji przestrzennej, kształtowanie siły ramion,
  • dydaktyczny: uświadomienie dziecku tego, w jaki sposób można wykorzystać przedmioty znajdujące się w najbliższym otoczeniu do przemieszczania się po powierzchni wody,
  • wychowawczy: inspirowanie kilkulatka do prób mierzenia się z dorosłymi.

Pogadanka końcowa: Jak widzę, niełatwo z tobą wygrać. Wprawdzie czasem udawało mi się to, ale byłeś bardzo wymagającym przeciwnikiem. Czy trudno utrzymywało ci się na powierzchni wody bez dotykania dna basenu? Za chwilę sprawdzimy, czy będziesz potrafił to robić także w innej zabawie.
Przybory/przyrządy: „Makaron” – piankowy przybór w kształcie walca ułatwiający dzieciom odbywanie ćwiczeń wypornościowych.

„Pranie koszuli”

Fabuła/narracja: Na pewno widziałeś, jak pierze się koszulę bez użycia pralki. Chwyta się ją w dłonie i wielokrotnie zanurza w wodzie, by spłukać z niej wszelkie zabrudzenia. Za chwilę staniesz się taką koszulą. Zobaczymy wspólnie, czy da się z ciebie spłukać to wszystko, czym ubrudziłeś się w ostatnim czasie.
Przebieg: Rodzic podaje dłonie dziecku. Podnosząc i opuszczając ramiona dorosły naśladuje pranie koszuli. Dzięki temu kilkulatek wielokrotnie zanurza się i wynurza. Co kilka chwil rodzic powinien doprowadzać ćwiczącego do samodzielnego zawiśnięcia w wodzie, co ułatwia opanowanie umiejętności utrzymywania się na jej powierzchni.
Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: uplastycznianie umiejętności zanurzania się i wynurzania oraz utrzymywania się na powierzchni wody,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie poczucia rytmu oraz siły ramion, kształtowanie orientacji przestrzennej i poczucia równowagi, doskonalenie zdolności dostosowywania się do zmieniających się okoliczności,
  • dydaktyczny: zaznajomienie kilkulatka z doznaniami towarzyszącymi samodzielnemu utrzymywaniu się na powierzchni wody,
  • wychowawczy: rozwijanie pewności siebie u dziecka,

Pogadanka końcowa: Koszula jest już zupełnie czysta. Która część jej prania była dla ciebie przyjemniejsza: zanurzanie czy wynurzanie? Dlaczego? Zauważyłeś, że czasem sam potrafiłeś utrzymywać się na powierzchni wody? Co wtedy czułeś? Czy chciałbyś spróbować tego jeszcze raz?
Przybory/przyrządy: zbędne.

„Suszenie koszuli po praniu”

Fabuła/narracja: Upraną koszulę trzeba wysuszyć. W tym celu zawiesza się ją na sznurku. Jesteś upraną koszulą. Postaraj się utrzymać na sznurku jak najdłużej! Uważaj na porywisty wiatr. Nie pozwól mu na to, by zerwał cię ze sznurka!
Przebieg: Dziecko chwyta linę rozdzielającą tory lub układa się na niej. Wykorzystując ją jako podparcie, stara się naśladować ruchy schnącej koszuli, która powiewa na wietrze. Dorosły inspiruje kilkulatka do improwizacji ruchowej, snując fabułę o zmieniającej się sile wiatru.

„Bujanie się na gałęzi”

Fabuła/narracja: Dzieci lubią bujać się. Niektóre z nich wykorzystują do tego huśtawki, inne używają hamaków. Są jednak i takie, które najchętniej robiłyby to na gałęzi. Czy ty także chciałbyś tego spróbować? To na co czekasz?
Przebieg: Kilkulatek próbuje zawisnąć na ramieniu dorosłego niczym na gałęzi. Rodzic wielokrotnie obniża „gałąź”, inscenizując trudność w podtrzymaniu tak znacznego ciężaru. W ten sposób w trakcie kolejnych prób bujania się dziecko coraz bardziej zanurza się w wodzie. Dorosły stara się doprowadzić do sytuacji, w której kilkulatek okresowo będzie samodzielnie utrzymywał się na powierzchni wody.
Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: doskonalenie umiejętności zanurzania się w wodzie i utrzymywania się na jej powierzchni z nieznaczną pomocą osoby dorosłej,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie zdolności dostosowywania się do zmiennych okoliczności (malejąca pomoc rodzica w trakcie prób utrzymywania się na powierzchni wody), rozwijanie orientacji przestrzennej oraz poczucia równowagi, kształtowanie siły ramion,
  • dydaktyczny: zaprezentowanie dziecku wymogów, które trzeba wypełnić, by można było samodzielnie utrzymać się na powierzchni wody, 
  • wychowawczy: inspirowanie kilkulatka do mierzenia się z wyzwaniami.

Pogadanka końcowa: Co jakiś czas gałąź, na której chciałeś się pobujać, nie mogła już utrzymać twojego ciężaru. Ty jednak wiedziałeś, co trzeba wtedy zrobić. Starałeś się delikatnie położyć na wodzie, lekko poruszając nogami. Wtedy okazywało się, że to zupełnie wystarczy do utrzymania się na powierzchni. Zapamiętaj tę lekcję! Wiadomość o tym na pewno przyda ci się, gdy będziesz uczył się pływać.
Przybory/przyrządy: zbędne.
Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: uplastycznianie umiejętności utrzymywania się na powierzchni wody przy użyciu liny,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie orientacji przestrzennej oraz poczucia równowagi, doskonalenie zdolności dostosowywania się (do właściwości środowiska wodnego), kształtowanie siły ramion,
  • dydaktyczny: zaznajomienie kilkulatka z doznaniami towarzyszącymi utrzymywaniu się na powierzchni wody przy pomocy przyboru podtrzymującego go,
  • wychowawczy: motywowanie ćwiczącego do mierzenia się z wyzwaniami.

Pogadanka końcowa: Koszula jest już zupełnie sucha. Czy trudno było jej utrzymywać się na sznurku, gdy wiał tak bardzo zmieniający się wiatr? Co robiłeś, by mocno trzymać się liny?
Przybory/przyrządy: lina rozdzielająca tory.

„Tańcowały dwa Michały”

Fabuła/narracja: Zabawę rozpoczyna zapoznanie wychowanka z wierszem Juliana Tuwima „Tańcowały dwa Michały”.
Czy chciałbyś zatańczyć tak, jak robiły to dwa Michały? Ja jestem duży, ty jesteś mały. Jak będziemy tańcowali?
Przebieg: Dorosły podaje dłonie dziecku, inicjując wspólny taniec. Tańcząc (skacząc w koło), w końcu przewracają się do wody, przy czym dorosły asekuruje kilkulatka. Instruktor dba ponadto o to, by wychowanek przechodził przez fazę choćby krótkiego utrzymywania się na powierzchni wody. Wielokrotne powtórzenia.
Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: doskonalenie umiejętności wielokrotnego odbijania się od dna oraz następującego po tym utrzymywania się na powierzchni wody,
  • w sferze zdolności motorycznych: kształtowanie poczucia równowagi i zdolności rytmizowania czynności, doskonalenie orientacji przestrzennej i siły ramion, rozwijanie zdolności dostosowywania się (do aktywności współćwiczącego oraz zmieniającego się stopnia zanurzenia się),
  • dydaktyczny: uświadomienie wychowankowi czynników, na które trzeba zwracać uwagę, zanurzając się w wodzie,
  • wychowawczy: wdrażanie dziecka do troszczenia się o własne bezpieczeństwo podczas zabaw w wodzie.

Pogadanka końcowa: Czy podobał ci się pomysł Michałów na taniec? To był naprawdę znakomity sposób na zabawę. Dzięki niemu wiele razy zanurzałeś się w wodzie w najmniej spodziewanym momencie. Dziś ja starałem się troszczyć o twoje bezpieczeństwo. Tak dobrałem miejsce, w którym się zanurzasz, by nie stało ci się przy tym nic złego. Gdy kiedyś jeszcze będziesz bawił się podobnie, jak dziś ze mną, pamiętaj, by wcześniej sprawdzić, czy w wodzie nie ma czegoś, co mogłoby ci zagrażać!
Przybory/przyrządy: zbędne.

„Węgorze”

Fabuła/narracja: Węgorz to ryba, która wyróżnia się pośród innych tym, że jest bardzo długa. Umie ona, jak żadna inna, wić się na boki i zmieniać kierunek poruszania się. Za chwilę kolejno każdy z was stanie się węgorzem. Przekonacie się wtedy, czy też będziecie umieli pływać tak sprawnie jak on. 
Przebieg: Grupa ustawia się w rzędzie. Pomiędzy kolejnymi osobami zachowuje się jedynie niewielkie odległości. Dziecko, które znajdzie się na początku, porusza się wzdłuż kolumny utworzonej przez współćwiczących aż na jej koniec. Robi to, przyciągając się i odpychając się od kolejnych osób i „wciskając się” w przestrzenie pomiędzy nimi. Dzięki możliwości podtrzymywania się wychowankowie niejednokrotnie przechodzą do pozycji leżenia na wodzie.
Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: doskonalenie umiejętności wykorzystywania obiektów z bezpośredniego otoczenia do przemieszczania się w wodzie,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie orientacji przestrzennej, doskonalenie zdolności dostosowywania się (do konfiguracji zaimprowizowanego toru przeszkód tworzonego przez współćwiczących), kształtowanie poczucia równowagi,
  • dydaktyczny: zaznajomienie dzieci z doznaniami towarzyszącymi przemieszczaniu się w wodzie,
  • wychowawczy: wprowadzenie do zajęć atmosfery beztroskiej rozrywki.

Pogadanka końcowa: Jakże te węgorze znakomicie potrafiły pływać pomiędzy kolejnymi przeszkodami, które napotykały na swej drodze! Czy zauważyliście, że przyciągając się do kolejnych osób i odpychając się od nich, potrafiliście płynąć? Gdy udawało się wam to, przypominaliście prawdziwe ryby.
Przybory/przyrządy: zbędne.

„Taśma klejąca”

Fabuła/narracja: Chyba wiele razy używałeś taśmy klejącej. Dlatego na pewno pamiętasz, że niełatwo odrywa się ją, gdy przyklei się do dłoni. Jesteś taką taśmą. Przylepiłeś się do moich ramion. W którą stronę pójdę, tam zawsze pociągnę cię za sobą.
Przebieg: Ćwiczący chwyta dorosłego za ramiona. Zadaniem instruktora jest przy tym spacerowanie w wodzie sięgającej do wysokości bioder. Dzięki temu osoba ucząca się pływać przechodzi do pozycji leżenia na wodzie. Wydłużając czas trwania zabawy, ułatwia się dziecku oswojenie się z doznaniami towarzyszącymi zabawie.
Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: nauczanie umiejętności układania się na powierzchni wody,
  • w sferze zdolności motorycznych: kształtowanie poczucia równowagi, doskonalenie zdolności dostosowywania się do zmiennych okoliczności działania (zmieniania kierunku przemieszczania się przez instruktora), rozwijanie siły mięśni dłoni (w formie utrzymywania uchwytu),
  • dydaktyczny: unaocznienie kilkulatkowi tego, że łatwiej jest przejść do utrzymywania się na powierzchni wody, gdy jest się w ruchu,
  • wychowawczy: ugruntowywanie u dziecka pewności siebie niezbędnej w trakcie poruszania się w środowisku wodnym.

Pogadanka końcowa: Jakże ta taśma silnie przyklejała się do wszystkiego, czego dotknęła! Czy trudno było ci utrzymać uchwyt? Co musiałeś robić, żeby moje ramię nie wyślizgnęło się z twoich dłoni? Czy zauważyłeś, kiedy łatwiej utrzymywało ci się na powierzchni wody: gdy stałem, czy kiedy chodziłem? 
Przybory/przyrządy: zbędne.

„Koralik”

Fabuła/narracja: Umieszczony na sznurku koralik przesuwa się po nim swobodnie. Za chwilę sprawdzimy, czy ty też tak potrafisz. Postaraj się poruszać od jednego końca do drugiego. Zaczynamy!
Przebieg: Dziecko obejmuje makaron, którego końce trzymają dwie osoby. Nie wolno mu jednak dotknąć przyboru dłońmi (kończyny górne połączone splotem dłoni opasują go). Przemieszczając się z jednego końca ku drugiemu, ćwiczący może chodzić po dnie. Czasem także, po energicznym odbiciu się od podłoża, będzie udawało się mu przechodzić do poślizgu. Dzięki temu doświadcza tego, że może s...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych, w tym scenariuszy zajęć
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy