Dołącz do czytelników
Brak wyników

Lekcja WF z pomysłem

17 lipca 2018

NR 31 (Marzec 2018)

Rekreacja ruchowa dzieci i młodzieży w okresie zimowm

0 49

W końcu nadszedł, długo wyczekiwany przez wszystkie dzieci i młodzież piękny zimowy czas. Powinien być to przede wszystkim czas zabawy i wypoczynku na świeżym powietrzu. Niestety, nie wszyscy młodzi ludzie będą mieli szansę na rozpoczęcie swej przygody z nartami bądź doskonalenie techniki jazdy. Wielu rodziców będzie w stanie zakupić lub choćby wypożyczyć swoim pociechom sprzęt narciarski. Dochodzą do tego również koszty wyciągów narciarskich. Jednak narciarstwo to nie jedyna możliwość aktywnego spędzania czasu zimą. Niski budżet nie usprawiedliwia bezradności, a często także lenistwa rodziców, którzy nie potrafią zachęcić swoich dzieci do jakiejkolwiek formy ruchu na łonie natury.
 

W wielu miastach powstają lodowiska. Rekreacyjna jazda na łyżwach to także wspaniała alternatywa dla biernego spędzania czasu przed telewizorem czy komputerem. Krótkie, zimowe dni, nierzadko brak słońca czy mniejsza intensywność jego promieniowania nie wpływają korzystnie na nasze samopoczucie. Ruch na świeżym powietrzu potrafi zrekompensować nam wszelkie niedogodności związane z królującą obecnie porą roku.

Nasze serce i płuca pracują podczas wysiłku intensywniej. Wzrasta poziom endorfin, dzięki którym stajemy się szczęśliwsi. Sam śnieg potrafi sprawić dzieciom wiele radości.

Ograniczenie aktywności fizycznej w okresie zimowym bardzo często powoduje obniżenie ogólnej sprawności fizycznej i wydolności fizycznej organizmu. 

Każda forma ruchu prowadzona w otwartej przestrzeni wywieraja bardzo korzystny wpływ na zdrowie człowieka, a uprawianie ruchu zimą wpływ ten zwielokrotnia. Ruch na świeżym powietrzu zwiększa i pogłębia wentylację płuc, pobudzając tym samym procesy przemiany materii, zwiększa apetyt [Bondarowicz, Staniszewski: 2003].

Zwykły spacer dostępny jest dla każdego. Codzienne piesze wędrówki rodziców i dzieci nic nie kosztują, a przyczyniają się do poprawy zdrowia i ogólnej sprawności fizycznej. Powodują, iż więzi rodzinne stają się dużo silniejsze.

Od zaangażowania rodziców, w głównej mierze, zależeć będzie to, czy dzieci już od najmłodszych lat swojego życia zaczną doceniać zdrowotne walory ruchu na świeżym powietrzu, bez względu na panujące warunki atmosferyczne. To doskonały sposób na wzmocnienie odporności dziecka.

W moim artykule chciałabym zaprezentować wybrane formy rekreacji ruchowej w okresie zimowym. Są to ćwiczenia zarówno na boiskach ośnieżonych, jak i nieośnieżonych, gry i zabawy z wykorzystaniem sanek oraz gry i zabawy na łyżwach.

Zaproponowane gry i zabawy można wykorzystać nie tylko podczas lekcji wychowania fizycznego na boiskach szkolnych w okresie zimowym, ale także podczas spotkań z przyjaciółmi na osiedlowych skwerach czy też spaceru z rodzicami w zimowe popołudnia.

Gry i zabawy w formie zorganizowanej na boisku ośnieżonym oraz nieośnieżonym

Berek w kole

  • Miejsce: boisko szkolne, na którym ćwiczący tworzą koło.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w grze biorą udział dwie drużyny o równej liczbie zawodników. Jedna z drużyn (wyznaczona przez prowadzącego) zajmuje miejsce w środku koła, druga natomiast na jego obwodzie.
  • Przebieg gry: Na sygnał prowadzącego zawodnicy obu drużyn starają się wzajemnie „zberkować”, tzn. dotknąć kolegę dłonią w dowolne miejsc na ciele, z wyłączeniem głowy. Podczas gry jej uczestnicy nie mogą przekraczać linii koła. Za każdego złapanego zawodnika drużyna przeciwna otrzymuje jeden punkt. Czas gry wynosi dwie minuty. Po tym czasie następuje zmiana ustawienia zawodników poszczególnych drużyn. Wygrywa drużyna, która złapie większą liczbę zawodników w obu rozgrywkach. 

 

Wyścig po okręgu

  • Miejsce: boisko wąskie i długie.
  • Przybory: szarfy dla identyfikacji drużyn.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: dwie drużyny o równej liczbie zawodników ustawione są w rzędach obok siebie, tworząc z przeciwnikiem pary. Nauczyciel podaje numer każdej drużyny.
  • Przebieg wyścigu: na sygnał prowadzącego ćwiczący rozpoczynają bieg do przodu w wolnym tempie – równając się w parach. Prowadzący co pewien czas wywołuje dowolny numer. Zawodnicy z wywołanej pary starają się biegiem na zewnątrz rzędów w jak najkrótszym czasie zająć miejsce na początku biegnącej kolumny. Osoba z pary, która jako pierwsza dobiegnie na początek kolumny, zdobywa punkt dla swojej drużyny. Prowadzący wywołuje numery losowo, aby wszystkie drużyny były w stałej gotowości do biegu. Czas trwania wyścigu to wynosi 3 minuty. Wygrywa drużyna, która zdobędzie większą liczbę punktów.

 

Łowy

 

  • Miejsce: boisko ograniczone dwiema liniami końcowymi w odległości 14–15 m od siebie.
  • Przybory: piłki do siatkówki lub piłki ręcznej.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w zabawie bierze udział dowolna liczba zawodników. Prowadzący wyznacza dwóch „łowczych”, którzy ustawiają się za wyznaczonymi liniami końcowymi boiska. Pozostali uczestnicy ustawiają się w środku wyznaczonego koła. Drogą losowania jeden z „łowczych” otrzymuje piłkę.
  • Przebieg gry: na sygnał prowadzącego „łowczy” starają się zbić zawodników stojących w kole. „Łowczy” oddają po jednym rzucie, na zmianę raz jeden, raz drugi. Zaliczane jest tylko bezpośrednie dotknięcie piłką zawodnika w kole. W celu uniknięcia zbicia (złapania) zawodnicy w kole mogą łapać piłkę lub stosować różnego rodzaju uniki (zwody). Osoba zbita przez „łowczego” zajmuje miejsce za linią końcową obok łowczego, przez którego zostali zbici. Wygrywa drużyna, której łowczy zbije większą liczbę ćwiczących.

 

Zdobądź „łup” (szarfę)

  • Miejsce: boisko lub inny płaski teren, na którym prowadzący wyznacza koła (średnica 2 m) w liczbie zależnej od liczby ćwiczących. Jedno koło na pięciu ćwiczących.
  • Przybory: szarfy.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: drogą losowania prowadzący do każdego koła wyznacza osobę trzymającą szarfę (wkłada ją w spodnie tak, aby na zewnątrz wystawała większa jej część). Pozostałych uczestników zabawy dzielimy na równe grupy i ustawiamy na obwodach kół. 
  • Przebieg gry: na znak prowadzącego osoby znajdujące się na obwodzie koła starają się odebrać szarfę ćwiczącemu znajdującemu się w środku. Uczestnicy zabawy starający się zdobyć „łup” nie mogą wchodzić do środka koła. Zadaniem osoby z szarfą jest dotknięcie osób ­znajdujących się na zewnątrz (może ona jedną nogą wyjść poza koło). Kto wyciągnie szarfę i nie zostanie jednocześnie dotknięty, zamienia się miejscami i wchodzi do środka koła. Jeśli jakaś osoba zostanie dotknięta przez zawodnika z szarfą, staje w bezruchu i czeka, aż zostaną złapani kolejni zawodnicy. Zabawa trwa trzy minuty. Zwyciężają zawodnicy, którzy dotknęli trzy osoby znajdujące się na zewnątrz i nie utracili szarfy. 

 

Skok-mistrz

  • Miejsce: boisko lub inny płaski teren ograniczony dwiema liniami, startu i mety, oddalonymi od siebie o około 30 m.
  • Przybory: zbędne.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w zabawie uczestniczy dowolna liczba zawodników, którzy ustawiają się w szeregu na linii startu.
  • Przebieg gry: na sygnał nauczyciela wszyscy ćwiczący skokami starają się pokonać odległość od startu do mety. Prowadzący określa sposób wykonywania skoków przez ćwiczących (obunóż, jednonóż). Każdy uczestnik zabawy liczy samodzielnie ilość wykonanych przez siebie skoków. Wygrywa osoba, która pokonała odległość 30 m, wykonując najmniej skoków. Ćwiczący wykonują cztery serie ćwiczenia.

 

Mistrzowie rzutów

  • Miejsce: boisko lub inny płaski teren z zaznaczoną linią startu (linią rzutów).
  • Przybory: własnoręcznie wykonane śnieżki.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w zabawie uczestniczy dowolna liczba zawodników, którzy ustawiają się obok siebie na linii startu. Każdy uczestnik zabawy ma do dyspozycji dwie własnoręcznie wykonane śnieżki.
  • Przebieg gry: na sygnał nauczyciela wszyscy ćwiczący wykonują rzut śnieżką (prawą ręką) na odległość, po czym dobiegają do miejsca jej upadku i wykonują kolejny rzut na odległość, tym razem ręką lewą i również dobiegają do niej. Wygrywa osoba, która po drugim rzucie stoi najdalej od linii startu (linii rzutu). Zabawę powtarzamy 4–5 razy. Jeśli zaistnieje taka konieczność, uczniowie lepią dla siebie kolejne śnieżki.

 

Śnieżkowy berek

 

  • Miejsce: boisko lub inny płaski teren ograniczony liniami (długość i szerokość boiska zbliżona do wymiarów boiska do koszykówki).
  • Przybory: szarfy, śnieżki wykonane przez ćwiczących.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w zabawie uczestniczy dowolna liczba zawodników, którzy ustawiają się w rozsypce na całym boisku. Prowadzący wyznacza „berka”, który zakłada szarfę. Pozostali uczestnicy zabawy trzymają szarfy w rękach.
  •  Przebieg gry: na sygnał nauczyciela berek rozpoczyna pościg za pozostałymi uczestnikami zabawy. Zadaniem berka jest trafienie śnieżką uciekającej osoby. Liczą się wyłącznie trafienia w nogę. Złapana osoba staje się berkiem i zakłada szarfę. W momencie, gdy liczba „berków” wzrośnie do czterech, reguły zabawy ulegają modyfikacji. „Berek” może wykonać maksymalnie trzy kroki i rzucać z większej odległości. Wygrywa zawodnik trafiony przez „berka” jako ostatni. Zabawę powtarzamy dwa razy. 

 

Podaj śnieżkę

  • Miejsce: boisko lub inny płaski teren ograniczony liniami (długość i szerokość boiska zbliżona do wymiarów boiska do koszykówki).
  • Przybory: śnieżki wykonane przez ćwiczących.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w grze uczestniczą dwa zespoły z identyczną liczbą zawodników. Ćwiczący ustawiają się w rozsypce na połowie boiska. 
  • Przebieg gry: jedna z drużyn, wyznaczona przez prowadzącego, jest w posiadaniu śnieżki. Ich zadaniem jest wykonanie między sobą 10 podań śnieżką. Zadaniem drużyny przeciwnej jest przejęcie śnieżki i rozpoczęcie swojej serii 10 podań. Czas gry wynosi pięć minut. Wygrywa drużyna, która wykona między sobą więcej serii 10 podań.

 

Wyścig śniegowych kul

  • Miejsce: boisko lub inny płaski teren ograniczony liniami (linia startu i mety – 10 m).
  • Przybory: kule śniegowe stworzone przez ćwiczących.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w grze uczestniczą cztery zespoły z identyczną liczbą zawodników. Ćwiczący w poszczególnych zespołach ustawiają się w rzędach przed linią startu. Każda drużyna ma do dyspozycji własnoręcznie wykonaną dużą kulę śniegową. Prowadzący zwraca uwagę, aby wielkość kul w zespołach była bardzo zbliżona. Ćwiczący poruszają się na odcinku 10 m. Na wysokości 10 m prowadzący wbija w śnieg chorągiewki lub tworzy zagłębienia, do których zawodnicy wkładają swoje kule śniegowe.
  • Przebieg gry: pierwsi zawodnicy z rzędów trzymają kule śniegowe. Na sygnał prowadzącego rozpoczynają bieg. Na półmetku, na wysokości 10 m, w wyznaczonym miejscu, pozostawiają kule śniegowe i wracają na koniec swoich rzędów. Drudzy zawodnicy biegną w kierunku kul śniegowych, chwytają je i przekazują kolejnemu ćwiczącemu z rzędu. Trzeci z kolei zawodnicy z rzędów biegną z kulami śniegowymi i pozostawiają je na półmetku itd. Zabawa toczy się do momentu, gdy pierwsi zawodnicy z poszczególnych rzędów znajdą się na linii startu/mety z kulami śniegowymi. Prowadzący ustala wykonanie czterech serii wyścigu. Wygrywa drużyna, która więcej razy ukończyła wyścig jako pierwsza.

 

Śnieżkowy zbijany

  • Miejsce: boisko lub inny płaski teren, wielkością zbliżony do boiska do siatkówki.
  • Przybory: śnieżki wykonane własnoręcznie przez ćwiczących.
  • Uczestnicy i ich ustawienie: w grze uczestniczą dwa zespoły z identyczną liczbą zawodników. Prowadzący wyznacza osoby zbijające w poszczególnych zespołach. Każdy zespół ma do wykorzysta...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych, w tym scenariuszy zajęć
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy