Dołącz do czytelników
Brak wyników

Lekcja WF z pomysłem

17 lipca 2018

NR 31 (Marzec 2018)

Zabawowe formy korygowania wad postawy Zwierzęta Afryki
opowieść ruchowa ułatwiająca korygowanie hiperkifozy piersiowej u kilkulatków

0 210

Optymalną formą zajęć usprawniających ruchowo dla dzieci są zabawy. Różnią się one od ćwiczeń ścisłych przede wszystkim tym, że do działania inspirują wychowanków nie polecenia nauczyciela, ale snute przez niego fabuły. Uczniowie ilustrują je ruchem. Rolą osoby prowadzącej zajęcia jest zatem takie skomponowanie opowieści kierowanej do dzieci, by sprowokować je do zaktywizowania wybranych grup mięśniowych.

Poniżej prezentujemy opowieści ruchowe, które można z powodzeniem wykorzystać do korekcji hiperkofizy piersiowej. Pozwalają one zainspirować kilkulatków do m.in.: rozciągania mięśni piersiowych większych i mniejszych oraz zębatego przedniego, wzmacniania mięśni obręczy barkowej i mięśni grupy tylnej grzbietu. Można dzięki nim efektywnie zwiększać ruchomość stawów obręczy kończyny górnej i stawów piersiowego odcinka kręgosłupa oraz doskonalić zdolność sprzęgania ruchów, a także rozwijać orientację przestrzenną i rozciągać tułów. Opisane zabawy pozwalają ponadto na motywowanie dzieci do zaangażowania się w ćwiczenia.

Warto zauważyć, że dzięki uświadamianiu uczniom lokalizacji i funkcji wybranych mięśni, można ułatwiać im utrzymywanie poprawnej postawy ciała.

Motywem tematycznym zaprezentowanych opowieści ruchowych jest podpatrywanie zwierząt zamieszkujących Afrykę. Ćwiczący wcielą się kolejno w: termity, przyczajone lwy, żyrafy sięgające liści zawieszonych wysoko na drzewach. Nie braknie także zabaw opisujących zachowania: zebr, żółwi, strusi, surykatek oraz mrówek.

Termity

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: maksymalizowanie ruchomości tułowia,
  • w sferze zdolności motorycznych: wzmocnienie mięśni głębokich towarzyszących kręgosłupowi, kształtowanie zdolności sprzęgania ruchów i ich różnicowania, rozwijanie zdolności dostosowywania się motorycznego do wyzwań,
  • dydaktyczne: unaocznienie ćwiczącym lokalizacji mięśni zaangażowanych w poruszanie tułowiem,
  • wychowawcze: motywowanie dzieci do mierzenia się z wyzwaniami (nietypowymi zadaniami ruchowymi).

Fabuła/narracja: w Afryce można spotkać termity. To owady, które budują wysokie kopce. Choć dorosłe termity są bardzo pracowite, to ich larwy są wyjątkowo nieporadne, dlatego że mają one niewykształcone odnóża. Wskutek tego mogą przemieszczać się tylko dzięki ruchom tułowia. Czy potrafilibyście poruszać się tak jak one? Przekonajmy się!

Pozycja wyjściowa: leżenie przodem.

Przebieg: ćwiczący przyjmują pozycję leżenia przodem. Każdy z nich stara się dopełznąć (doczołgać się) do punktu wskazanego przez nauczyciela. Nikomu nie wolno przy tym angażować w przemieszczanie się ani dłoni, ani stóp. Dlatego dzieci wszechstronnie aktywizują mięśnie towarzyszące kręgosłupowi. Prowadzący zajęcia na bieżąco ocenia, kto prawidłowo realizuje zadanie. Co kilka chwil wyznacza się „termitom” nowy cel, do którego powinny dotrzeć.

Pozycja końcowa: leżenie przodem, tułów w pozycji skłonu w bok.

Pogadanka końcowa: okazało się, że te larwy termitów są całkiem sprytne. Choć mogły poruszać jedynie tułowiem, to potrafiły dostać się dosłownie w każde miejsce. Nic dziwnego, że kiedy staną się dorosłymi owadami, są aż tak ruchliwe i do tego bardzo pracowite.

Przyrządy/przybory: zbędne.
 

 

Przyczajone lwy

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: nauczanie umiejętności symetrycznego napinania mięśni obręczy barkowej,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozciągnięcie mięśni: piersiowych większych i mniejszych oraz zębatego przedniego, wzmocnienie mięśni grupy tylnej grzbietu, zwiększenie ruchomości stawów piersiowego odcinka kręgosłupa, doskonalenie zdolności sprzęgania ruchów, rozwijanie orientacji przestrzennej,
  • dydaktyczne: unaocznienie dzieciom lokalizacji mięśni zaangażowanych w prostowanie tułowia,
  • wychowawcze: inspirowanie ćwiczących do starannego wykonywania zadań.

Fabuła/narracja: czy zauważyliście tego lwa, który czai się w oddali? Jak widzę, schował się on za kopcem termitów i wygląda zza niego tak, by nikt go nie dostrzegł. Czy też tak potrafilibyście? Przekonajmy się!

Postarajcie się tak przyczaić, by nikt nie mógł was dostrzec! Pamiętajcie, by obserwować uważnie okolicę, unosząc głowę nieco nad ziemię!

Pozycja wyjściowa: klęk podparty, ramiona ugięte (pozycja średnia Klappa), głowa uniesiona nad podłoże.

Przebieg: każde z dzieci przyjmuje pozycję niską, starając się ukryć przed wzrokiem nauczyciela za tekturowym pudełkiem („kopcem termitów”). Wymaga to utrzymywania pozycji niskiej. Uczniowie jednak muszą równocześnie unosić głowę nad podłoże. Wyraża to uważne rozglądanie się lwa po okolicy. Co kilka chwil prowadzący zajęcia motywuje ćwiczących do jeszcze dokładniejszego chowania się, opowiadając o tym, że wydaje się mu, iż widzi niektóre lwy. To prowokuje dzieci do zginania ramion i tym samym rozciągania mięśni piersiowych większych oraz aktywizowania mięśni równoległobocznych. Wielokrotne powtórzenia z wymienianiem się „kopcami termitów”, za którymi należy schować się (poszczególne pudełka mają różne wielkości, w związku z czym każde daje dzieciom inne możliwości ukrycia się).

Pozycja końcowa: klęk podparty, ramiona zgięte (pozycja niska Klappa), głowa uniesiona nad podłoże.

Pogadanka końcowa: widzę, że te lwy faktycznie potrafiły znakomicie chować się za kopcami termitów. Nie było ich widać nawet wtedy, gdy musiały ukryć się za tymi całkiem małymi. Czy czujecie, które mięśnie lwów musiały najbardziej pracować, żeby mogły one się przyczaić? Możecie je pokazać?

Przyrządy/przybory: po jednym tekturowym pudełku na ćwiczącego, każde z nich powinno mieć inną wielkość.

 

Żyrafy

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: doskonalenie umiejętności czynnego rozciągania kręgosłupa,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie siły prostownika grzbietu, kształtowanie orientacji przestrzennej,
  • dydaktyczne: unaocznienie ćwiczącym wrażeń doznawanych podczas wyprostowywania tułowia,
  • w sferze wychowawczej: motywowanie dzieci do maksymalnego zaangażowania się w zadanie ruchowe.

Fabuła/narracja: na pewno wiecie, jak długą szyję ma żyrafa. Dzięki niej zwierzę to może zrywać najsmakowitsze liście, które rosną na czubkach drzew. Czy też tak potrafilibyście wyciągnąć szyję, by sięgała ona bardzo wysoko? Udowodnijcie to! Kto sięgnie najwyżej?

Pozycja wyjściowa: siad skrzyżny.

Przebieg: każde dziecko siedzi tyłem do drabinki i równocześnie dość blisko niej. Na sygnał prowadzącego ćwiczący starają się tak unieść głowę, by sięgnąć do szarf zawieszonych na stosunkowo wysokich szczebelkach. Wymaga to aktywnego rozciągania kręgosłupa z równoczesnym napinaniem mięśni równoległobocznych i rozciąganiem mięśni piersiowych większych. Nauczyciel może stopniowo zwiększać wysokość, na której znajduje się dolna część przyborów, motywując tym samym wychowanków do intensyfikowania wysiłku.

Pozycja końcowa: siad skrzyżny, tułów wyprostowany, ćwiczący stara się unieść głowę jak najwyżej.

Pogadanka końcowa: to prawda! Żyrafy, dzięki długim szyjom, rzeczywiście mogły sięgnąć po smakowite listki, które rosły bardzo wysoko. Czy po tym ćwiczeniu poczuliście się wyżsi? Jak widzicie, dzięki prostowaniu się, można stać się osobą o znacznie większym wzroście. Czy będziecie o tym pamiętali?

Przyrządy/przybory: drabinki i szarfy (optymalnie zielone dla wzmocnienia przesłania fabuły).

 

Pomysłowe zebry

Cele:

  • w sferze umiejętności ruchowych: doskonalenie umiejętności wykonywania wielorakich ruchów tułowiem,
  • w sferze zdolności motorycznych: wzmocnienie mięśni: równoległobocznego, czworobocznego oraz najszerszego grzbietu, kształtowanie zdolności sprzęgania ruchów, rozwijanie orientacji przestrzennej,
  • dydaktyczne: zobrazowanie wychowankom znacznej ruchomości tułowia,
  • wychowawcze: wprowadzenie do zajęć atmosfery beztroskiej rozrywki, motywowanie dzieci do wykonywania ćwiczeń także w domu.

Fabuła/narracja: każdy, kto przygląda się zebrom, zauważa, że nie zdołałyby one dosięgnąć swoimi nogami własnych pleców. W związku z tym bardzo trudno byłoby im podrapać się po grzbiecie. Na szczęście zebry są bardzo pomysłowe. Umieją to zrobić, kładąc się na ziemi i poruszając tułowiem na boki. Czy też tak potrafilibyście? Jesteście zebrami! Pokażcie, jak to robicie!

Pozycja wyjściowa: leżenie tyłem.

Przebieg: ćwiczący przyjmują pozycję leżenia tyłem, starając się poruszać tułowiem tak, by kręgosłup był cały czas dociśnięty do podłoża. Nauczyciel motywuje ich do podrapania się po każdej okolicy pleców, snując narrację o tym, że zebry odczuwają swędzenie w kolejnych miejscach.

Pozycja końcowa: leżenie tyłem, kończyny zgięte, tułów w pozycji skłonu w bok.

Pogadanka końcowa: oka...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych, w tym scenariuszy zajęć
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy