Kategoria: Artykuł

Ćwiczenia śródlekcyjne są aktywnościami ruchowymi wprowadzanymi w toku lekcji. Ich celem jest przywrócenie koncentracji uczniów, rozluźnienie i odprężenie psychofizyczne. Pośrednio mogą oddziaływać jako profilaktyka wad postawy i wspomagać prawidłowy rozwój małej i dużej motoryki.

Poniżej przypominamy gry ruchowe wykorzystywane przed wiekiem w szkoleniu wojskowym. Opisaliśmy je w sposób zgodny z zasadami współczesnej metodyki, by można było je bez trudu wykorzystać w trakcie lekcji wychowania fizycznego. Dziś z powodzeniem da się sięgnąć po nie, prowadząc lekcję dla starszych uczniów.

Obecnie i w najbliższym czasie główną grupę uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych będą stanowiły osoby urodzone po roku 2000. Jest to pokolenie, które wymaga nowego spojrzenia na proces edukacji. Tradycyjne metody przekazywania wiedzy i nauczania umiejętności tracą na znaczeniu w oczach pokolenia millenialsów. Związane to jest z bardzo szybkim rozwojem nowych technologii. Jak zatem stosować nowe technologie na zajęciach wychowania fizycznego?

Głównym celem szkolnego wychowania fizycznego jest przygotowanie młodego człowieka do aktywnego uczestnictwa w kulturze fizycznej. Podstawą teoretyczną takich działań jest program nauczania wychowania fizycznego zawierający niezwykle bogaty w treści o zdrowiu, sporcie czy innych formach ruchu zbiór zaplanowanych w czasie zadań dostosowanych do wieku, poziomu sprawności, płci czy nawet infrastruktury szkoły. Określona tematyka realizowana jest w jednolitych grupach wiekowych (klasach), w których uczestnicy podczas zajęć ze sobą współpracują oraz rywalizują. W wyniku takich działań dochodzić może do powstawania konfliktów. Lekcja wychowania fizycznego zatem to oddziaływanie czynników osobowych i pozaosobowych, jednak z wyraźną przewagą tych pierwszych [3]. Zadaniem nauczyciela prowadzącego nauczanie jest rozpoznanie każdej uczniowskiej grupy: jej właściwości, zainteresowania, ulubione ćwiczenia, jednostki uzdolnione, słabsze ruchowo, przywódcy formalni i nieformalni, czy poziom nauki.

W szkolnym wychowaniu fizycznym skocznościowe zdolności motoryczne przejawiają się w różny sposób. W pracy nad ich rozwojem i kształtowaniem, szczególnie w przypadku dzieci, konieczne jest bazowanie na ćwiczeniach skocznościowych, wykonywanych w formie zabaw. Pozwala to uniknąć monotonii zajęć szkolnych, a ponadto przyczynia się do wszechstronnego, naturalnego rozwoju tej zdolności motorycznej [Lasocki 1998, Sozański, Tomaszewski 1995, Bora 2007].

Lekcje wychowania fizycznego w terenie naturalnym przez swoją treść mogą i powinny wpisywać się w idee przygotowania dzieci i młodzieży do aktywności fizycznej przez całe życie i dbania w ten sposób o swoją sprawność i zdrowie. Wysiłek fizyczny w terenie jest bardzo wartościowy. Badania pokazują, że jego intensywność jest dwukrotnie większa niż w obiektach zamkniętych, co przeciwdziała w sposób skuteczny upośledzeniu ruchowemu ludzi, szczególnie tych w wieku szkolnym1.

Sprawność fizyczna dzieci i młodzieży od kilku lat kształtuje się na dość zróżnicowanym poziomie. W szkolnej populacji obok osób uzyskujących wartościowe rezultaty sportowe, systematycznie zwiększa się grupa najmłodszych, która osiąga niepokojąco niskie wyniki sprawnościowe. Dodatkowo nie wykazują oni zainteresowania uczestnictwem w rekreacji ruchowej czy sporcie, a wręcz przeciwnie, preferują bierny sposób spędzania wolnego czasu.

Ćwiczenia core stability, nazywane też ćwiczeniami mięśni głębokich lub treningiem stabilności ogólnej, wzmacniają gorset mięśniowy tułowia, czyli te partie mięśni, które kontrolują wszystkie ruchy człowieka. Mając słabe mięśnie core, narażamy się na kontuzje, bóle pleców, a w konsekwencji zniechęcenie i przerwy od naszego ulubionego sportu.